Wrocław- kościół św. Krzysztofa

Późnogotycka świątynia przy placu św. Krzysztofa we Wrocławiu została wzniesiona w 1410 roku, poprzez rozbudowę istniejącej już kaplicy pogrzebowej św. Marii Egipcjanki, należącej do parafii św. Marii Magdaleny.

Jej architektem był mistrz kamieniarski Henryk z Ząbkowic. W efekcie rozbudowy powstała budowla jednonawowa z cegły. Nawę nakrywa, nowatorskie na owe czasy, sklepienie sieciowe. Trójboczne, opięte przyporami, prezbiterium przykrywa z kolei sklepienie krzyżowo-żebrowe. W 1461 roku dobudowano do świątyni kwadratową wieżę, którą przebudowano w 1575 roku i przykryto renesansowym hełmem ( nieco zmieniony w XX wieku). Kolejną dobudową była zakrystia z 1602 roku.

Na elewacjach zewnętrznych zwracają uwagę zabytkowe epitafia.

Najcenniejszym elementem wyposażenia wnętrza jest manierystyczny tryptyk w ołtarzu głównym, wykonany, prawdopodobnie, przez lokalnego artystę w końcu XVI wieku. Tryptyk pochodzi z kościoła w Masłowie koło Trzebnicy.

Od XVII wieku świątynia pełniła funkcję, polskiej szkoły luterańskiej, gdzie pobierano nauki w języku polskim, zgodnie z doktryną Lutra. Odbywały się tutaj także nabożeństwa w języku polskim.

Kościół uległ znacznym zniszczeniom podczas oblężenia w 1945 roku, jednak odbudowano go w latach 40-tych i 50-tych XX wieku, z wykorzystaniem elementów z innych świątyń dolnośląskich.

W 1958 roku kościół przekazano ewangelickiej parafii św. Marii Magdaleny a od 1993 roku jest to niemieckojęzyczna parafia (zbór ) ewangelicka św. Krzysztofa. Odbywają się w niej nabożeństwa zarówno w języku niemieckim jak i w języku polskim.

widok ogólny

panorama - zdjęcie archiwalne

widok od prezbiterium

prezbiterium

widok od prezbiterium - zdjęcie archiwalne

fasada

fasada zdjęcie archiwalne

zakrystia

wejście boczne

epitafia

epitafium przy wejściu bocznym

płaskorzeźba

Wrocław - kamieniczki " Jaś" i " Małgosia".

W jednym z narożników wrocławskiego rynku, przy kościele św.Elżbiety stoją dwie średniowieczne kamieniczki nazywane przez wrocławian „ Jasiem i Małgosią”. W porównaniu z okolicznymi budynkami są niewielkie a dodatkowo zostały połączone arkadą, jakby „ trzymały się za ręce”, stąd skojarzenie z bohaterami dziecięcej bajki braci Grimm.

Budynki mają ponad ponad 500 lat. Wzniesiono je w XV wieku jako część liczniejszej grupy kamienic dla altarystów ( duchownych opiekujących się cmentarzem). Obecny wygląd zawdzięczają przebudowie, która miała miejsce sto lat później.

Niższa kamieniczka „ Jaś” składa się z dwóch dawnych domów, ale, po przebudowach i otynkowaniu na biało obecnie tworzy jednorodną całość.

Kamieniczka „ Małgosia” jest wyższa posiada trzy kondygnacje i czterospadowy dach ze szczytami. Okna tego budynku posiadają obramienia obramienia XVI wieku. Także i ta kamieniczka powstała z dwóch budynków i również później została ujednolicona, otynkowana i w odróżnieniu od „ Jasia” pomalowano ją  na czerwono.

Arkada pomiędzy kamieniczkami to dawna brama z wejściem na cmentarz, zlikwidowany w XVIII wieku. Na kartuszu na łuku arkady widnieje napis łaciński„ Śmierć bramą życia”. Arkada została przebudowana w XVIII i uzyskała wygląd barokowy.

Po wojnie i przeprowadzonym w latach 60-tych XX wieku remoncie kamieniczki przekazano Towarzystwu Miłośników Wrocławia.

widok ogólny

zdjęcie archiwalne- Fotpolska

                                                                 kamieniczka " Jaś"

                                                        elewacja kamieniczki " Jaś"

płaskorzeźba na kamieniczce " Jaś"

                                                          kamieniczka " Małgosia"

                                                        fasada kamieniczki "Małgosia"

                                                                           łącznik

                                                     zwieńczenie łącznika

Wrocław - Stary Ratusz

Jednym z najciekawszych i najbardziej charakterystycznych zabytków Wrocławia jest stary późnogotycki ratusz, wznoszony etapami przez około 250 lat ( od końca XIII wieku do wieku XVI ).

Budynek ratusza usytuowany jest w południowo-wschodniej części Rynku miasta.

Najstarsze jego  partie  kryją się obecne w piwnicach. Pierwszy budynek ratusza miał prawdopodobnie wygląd  parterowej hali, wzbogaconej wieżą od zachodu.

W XIV wieku  do istniejącego budynku dobudowano kolejny , tym razem dwukondygnacyjny. Na drugiej kondygnacji mieściła się izba rady miejskiej. Następnie wzniesiono Izbę Sądową, wspartą na jednym filarze oraz kaplicę na piętrze. Całość nakryto wspólnym dachem. Podwyższono także wieżę i zamontowano na niej zegar. Główne wejście ozdobiono dekoracyjnym portalem.

Jednak o ostatecznym kształcie budynku ratusza zadecydowała wielka przebudowa przeprowadzona w XV wieku. Powiększono wówczas budowlę dodając od południa nowe pomieszczenia z wykuszami a dachy ozdobiono dekoracyjnymi szczytami.

Kolejne modernizacje w XVI I XVII wieku wzbogaciły elewacje ratusza o m.in. o tynki w jego niektórych partiach i dekorację malarską. Po raz kolejny podwyższono wieżę i nakryto ją późnorenesansowym hełmem. Uruchomiono także zegar na elewacji wschodniej. Wnętrza budynku wzbogacono ozdobnymi portalami.

Wiek XVIII i XIX to okres powolnego upadku reprezentacyjnej dotychczas budowli miasta. W połowie XIX wieku rada miasta przeniosła się do Nowego Ratusza a stary budynek został wynajmowany na kancelarie. Dopiero pod koniec XIX wieku przystąpiono do remontu i modernizacji ( m.in. dodano neogotyckie ażurowe szczyty). We wnętrzu powstała nowa klatka schodowa.

Większe prace nad uporządkowaniem i zabezpieczenie budynku Starego Ratusza miały miejsce w latach 30-tych  XX wieku. Odrestaurowano wówczas wnętrza,  i uporządkowano teren wokół ratusza, usuwając przylegające do niego budy kramarskie.

Niestety działania wojenne mocno uszkodziły w 1945 roku budynek. Po wojnie został jednak odbudowany.

Obecnie w Starym Ratuszu mieści się Muzeum Historyczne Miasta Wrocławia.  W jego piwnicach działa natomiast jedna z najstarszych restauracji w Europie, tzw. „Piwnica Świdnicka".

Przy ratuszu stoi miejski pręgierz- dzisiaj popularne miejsce spotkań. Oczywiście nie mogło zabraknąć przy budynku charakterystycznych wrocławskich krasnali.

widok ogólny

zdjęcie archiwalne - Opolska Biblioteka Cyfrowa

fasada

fasada - zdjęcia NAC

                                                                    elewacja wschodnia

narożnik

grafika

                                                       

                                                                    okna wykuszowe

wykusz elewacji wschodniej

wykusz

szczyt elewacji wschodniej

wieża

okno

narożnik

fragment narożnika

wejście

Sala Wielka - zdjęcie Fotopolska

Sala Wielka - archiwalne Fotopolska

wejście do Piwnicy Świdnickiej

rzeźba niedźwiedzia

rzeźba

krasnale

pręgierz

pomnik Fredry

Wrocław - kościół św. Idziego

Najstarszą  świątynią Wrocławia jest, usytuowany na Ostrowiu Tumskim, niewielki kościół św. Idziego.

Jest to późnoromańska świątynia ceglana, pochodząca z XIII wieku. Budowla składa się z jednej nawy i prezbiterium zamkniętego trójbocznie. Sklepienie nawy wsparte jest na jednym filarze ( rekonstrukcja). Na zewnątrz korpus kościoła opinają szkarpy a elewacje zdobi fryz arkadkowy. Okna zakończone są półkoliście. W nawie zachował się jeden portal romański.

Kościół połączony jest z późniejszym budynkiem kapituły tzw. Brama Kluskową czyli arkadą wzniesioną w stylu gotyckim.

widok ogólny

widok od prezbiterium

prezbiterium

romański portal

głowice kolumn portalu

okno romańskie

portal renesansowy

kościół i Brama Kluskowa