gatoma - na tropie zabytków: gmina Tomice

wtorek, 7 października 2014

Woźniki- kościół p.w. Wniebowzięcia NMP

Parafia w Woźnikach ( powiat wadowicki, gmina Tomice) wzmiankowana była już od XIV wieku. Obecny, drewniany kościół pochodzi prawdopodobnie z 1 połowy XVI wieku.

Najstarsza część budowli to pięcioboczne prezbiterium, nawa i zakrystia, wzniesione w konstrukcji zrębowej oraz wieża o konstrukcji słupowej. Całość założenia jest orientowana. W 1840 roku do nawy, od południa dobudowano murowaną kaplicę ( na zewnątrz odeskowana ) a na przełomie XIX/XX wieku, do wieży, od zachodu drewniana kruchtę.

Kościół stoi na placu przypominającym elipsę i ogrodzonym kamiennym murem.

Teren ten był dawniej przykościelnym cmentarzem ( do 1870 roku).

W 1959 roku kościół strawił pożar. Został jednak, w latach 1964-1966, odbudowany. Wtedy świątyni przywrócono dach gontowy, w miejsce azbestowego.

Wnętrze kościoła, kryte stropem zostało po pożarze nieco zmienione. Na belce tęczowej umieszczono krucyfiks gotycki z XVI wieku. Ciekawa jest także współczesna balustrada chóru, wykonana z wikliny.

Obok świątyni stoi drewniana dzwonnica.

widok ogólny

panorama

kościół i dzwonnica

widok na fasadę

fasada

prezbiterium i zakrystia

prezbiterium

kaplica

zwieńczenie wieży

sygnaturka

wnętrze

ołtarz główny

ołtarz boczny

gotycki krucyfiks

chór z balustradą z wikliny

chrzcielnica

detal

napisy na belkach kruchty

dzwonnica

ogrodzenie i dzwonnica

środa, 4 czerwca 2014

Radocza - kościół Przemienienia Pańskiego

Drewniany kościół w Rakoczy ( powiat wadowicki, gmina Tomice) został wybudowany w 1535 roku, na miejscu wcześniejszego z 1484 roku.

Jest to budowla orientowana z wielobocznym prezbiterium. Prezbiterium poprzedzone jest nawą. Obie te części nakryte są wspólnym dachem. Początkowo kościół był bezwieżowy. Wieża została dostawiona później. Obecna, nakryta strzelistym dachem, pochodzi z początku XX wieku.

Od 1568 roku do 1598 roku był świątynią kalwińską, gdyż ówczesny dziedzic Radoczy był tego wyznania. Świątynia nosiła wówczas wezwanie św. Klemensa. Ponownie, jako świątynia katolicka, został konsekrowany w 1624 roku.

Kościół przechodził kilka renowacji. Pierwszą, poważną w latach 1770-1804 na koszt właścicielki miejscowości Justyny Żarnowieckiej. Następny remont miał miejsce w 1884 roku.

Na początku XX wieku świątynia została powiększona o kaplicę i zakrystię. Wtedy też wzniesiono wspomnianą wyżej wieżę. Gruntowna restauracja, znacznie zniszczonej już świątyni, została przeprowadzona w latach 1981-1986. Wymieniono wtedy prawie całą konstrukcję pozostawiając ze starej kilka belek. Wzniesiono także nowe fundamenty. Z wcześniejszej budowli pozostała tylko dzwonnica. Przeprowadzona renowacja zachowała jednak architektoniczną strukturę kościoła.

W czasie tego remontu powstała obok świątyni dzwonnica oraz chór. Całość otoczono stylowym drewnianym ogrodzeniem, który wzbogacono, w latach 90-tych XX wieku, o 34 drewniane kapliczki m.in. Drogi Krzyżowej.

Powtórna konsekracja kościoła miała miejsce w 1999 roku.

Przy kościele zachował się klasycystyczny nagrobek Ignacego Żarnowieckiego z 1837 roku.