wtorek, 12 lutego 2019

Równia - cerkiew Opieki Matki Bożej

 Do najpiękniejszych i jednych z najstarszych cerkwi bieszczadzkich należy drewniana cerkiew grekokatolicka w Równi ( powiat bieszczadzki, gmina Ustrzyki Dolne). Jej powstanie datuje się na  połowę XVIII wieku ( 1752 rok).

Świątynia reprezentuje archaiczny typ bojkowski. Jest orientowana, trójdzielna z wyróżniającą się nawą ( szersza i wyższa od pozostałych części). Poszczególne, wyraźnie wyodrębnione, części nakryte są osobnymi kopułami. Budowla nie posiada wieży, tylko kaplicę nad babińcem. Całość obiega, w połowie wysokości nawy,  dach okapowy. Konstrukcja cerkwi umieszczona jest na kamiennej podmurówce.

Pozostałości pierwotnego wyposażenia świątyni, w tym ikonostas,  zostało umieszczone w Muzeum Zamkowym w Łańcucie.

Po wojnie i wysiedleniu miejscowej ludności ( 1951 rok) cerkiew zamieniono na kilka lat na magazyn. Szybko jednak znalazła się pod opieką konserwatorską i doczekała remontu.

Obecnie budynek cerkwi należy do kościoła katolickiego i jest filią parafii w Ustianowej.

Przy cerkwi zachowała się drewniana dzwonnica oraz cmentarz z kilkoma nagrobkami i „ tajemniczym krzyżem”.

widok ogólny
panorama
prezbiterium
elewacja południowa
babiniec
kopuły
okno
wnętrze
wnętrze kopuły nawy
chór
krucyfiks
dzwonnica
cmentarz
" tajemniczy krzyż"



czwartek, 7 lutego 2019

Szymbark - kościół św. Wojciecha

Kościół filialny, dawny parafialny, w Szymbarku ( powiat gorlicki, gmina Gorlice ) został wzniesiony w 1782 roku z inicjatywy Tadeusza Siedleckiego na miejscu wcześniejszej świątyni.

Jest to skromna barokowa budowla drewniana nakryta dachem gontowym. Składa się z nawy i trójbocznie zamkniętego prezbiterium. Od północy do prezbiterium przylega murowana zakrystia. Całość bryły wzbogacają dwie kruchty przy nawie. Fasada zwieńczona jest szczytem o falistych bokach z wolutami.

Wnętrze, kryte stropem, posiada wystrój późnobarokowy. Część wyposażenia pochodzi z XIX wieku ( m.in. ambona i chrzcielnica) .

Przy kościele stoi wolnostojąca murowana dzwonnica arkadowa z przełomu XVIII i  XIX wieku oraz neogotycki nagrobek. 


widok ogólny
prezbiterium
fasada
fasada - zdjęcie Muz. Tatrz.
murowana zakrystia
szczyt fasady
sygnaturka
wnętrze
nagrobek
tablica na nagrobku
kościół i dzwonnica
dzwonnica
tabliczki drewniane na zakrystii

sobota, 2 lutego 2019

Pilica - pałac

 Okazały pałac w Pilicy ( powiat zawierciański, gmina Pilica) został wzniesiony około 1610 roku przez rodzinę Padniewskich herbu Nowina, która kupiła miejscowość w połowie XVI wieku od rodziny Pileckich.

Powstała wówczas modna późnorenesansowa rezydencja w typie włoskiego palazzo in forteca. Jej rozbudowę kontynuował kolejny właściciel Jerzy Zbaraski. Następna rozbudowa pałacu miała miejsce w połowie XVII wieku, gdy jego właścicielem został Stanisław Warszycki. Jemu zawdzięczamy rozbudowę fortyfikacji wokół pałacu, który dzięki temu stał się nowoczesną twierdzą.

Centralnym punktem założenia jest czteroskrzydłowy pałac z dziedzińcem wewnętrznym i arkadowym portykiem w fasadzie. Wokół, w niewielkim oddaleniu, wzniesiono potężne mury obronne, kazamaty i bastiony. Całość dodatkowo obiegała fosa.

Pałac otaczał rozległy park w stylu angielskim, włoskim i francuskim, dzisiaj zaniedbany.

Po śmierci Warszyckiego właściciele rezydencji często się zmieniali. W XVIII wieku przebudowano pałac w stylu barokowym. Z czasem całe założenie, wymagające znacznych nakładów finansowych, zaczęło niszczeć. W połowie XIX wieku rodzina Moes rozpoczęła remont , jednak wybuch pożaru, uniemożliwił kontynuowanie prac. Dopiero zakup Pilicy wraz z pałacem w 1974 roku przez znanego przemysłowca Leona Epsteina  uratował zrujnowana budowlę. Epstein, dzięki posiadanym środkom, wyremontował całość i nadał jej wygląd neorenesansowy a fortyfikacje przybrały szatę romantyczną. Niestety kilka lat po zakończeniu prac Epsteinowie opuścili Pilicę i zamieszkali w Krakowie a majątkiem kierowali zarządcy.

Ostatnimi właścicielami pałacu, do roku 1945, była rodzina Arkuszewskich, która jednak popadła w tarapaty finansowe i nie była w stanie dbać o  rezydencję.

Po wojnie i wywłaszczeniu w pałacu mieścił się tutaj m.in. dom dziecka.

W 1989 roku cały kompleks zakupiła milionerka amerykańska Barbara Piasecka Johnson, z przeznaczeniem na swoja rezydencję. Wkrótce jednak sprzedaż uznano za nieważną a dodatkowo roszczenia do pałacu zgłosili  spadkobiercy przedwojennych właścicieli.

Obecnie stan własności całego kompleksu pałacowego nadal nie jest unormowany i wszelkie remonty zostały wstrzymane.

Warto wspomnieć, że  czasie okupacji przy murach fortyfikacji pałacowych niemiecka żandarmeria dokonała egzekucji kilkudziesięciu Żydów i Polaków.


widok ogólny
panorama
panorama - archiwalne
widok przed 1900- zdjęcie Fotopolska
korpus pałacu
fasada
portyk arkadowy
arkady
zwieńczenie portyku
okna


panoplia
rzeźba lwa
dziedziniec wewnętrzny
fragment umocnień
brama
zwieńczenie bramy
umocnienia
mur
narożnik muru
stajnie
park
altana

poniedziałek, 28 stycznia 2019

Alwernia - klasztor bernardynów i kościół Stygmatów św. Franciszka z Asyżu

Inicjatorem budowy klasztoru i kościoła w Alwerni ( powiat chrzanowski, gmina Alwernia) a zarazem ich fundatorem był kasztelan wojnicki Krzysztof Koryciński, ówczesny właściciel tych ziem. Jako wzorzec posłużył ośrodek pustelniczy św. Franciszka z Asyżu na górze La Verna w Toskanii.

W latach 1625-1656, na zalesionym malowniczym wzgórzu zwanym Podskale, wzniesiono pierwsze murowane budynki klasztorne ( wcześniejsze były drewniane) i  jednonawowy kościół w stylu barokowym ( 1630-1677). Odtąd cały kompleks zaczęto nazywać Alwernią ( uproszczona nazwa  La Verna).

Kościół zbudowano na planie krzyża łacińskiego z prezbiterium zakończonym półkolistą absydą. Na przecięciu nawy i transeptu umieszczono kopułę. Na początku XVIII wieku dobudowano po północnej stronie prezbiterium kaplicę, gdzie umieszczono obraz „ Ecce Homo" pochodzący z Konstantynopola ( XV wiek), będący przedmiotem kultu. Dzięki obecności obrazu Alwernia stała się od XVII wieku znanym ośrodkiem pielgrzymkowym, którego szczyt rozwoju przypada na wiek XIX.

W roku 1897 wzniesiona została przy kościele od zachodu wysoka wieża, która miała wskazywać pielgrzymom drogę do sanktuarium.

Wnętrze kościoła nakryte jest sklepieniem kolebkowym z polichromią pochodzącą z XIX i XX wieku ( nawa i kopuła). Wyposażenie jest barokowe i rokokowe. Zwraca uwagę krucyfiks z XVII wieku w ołtarzu głównym, pochodzący jeszcze z drewnianego kościoła oraz ambona z postaciami siedzących zakonników. We wnętrzu kościoła można zobaczyć także interesujące nagrobki; między innymi barokowe rodziny Korycińskich oraz klasycystyczny Aleksandra Szembeka i jego żony z postacią płaczki. Na ścianach na zewnątrz kościoła i we wnętrzu umieszczone są także liczne epitafia. Przed jednym z bocznych wejść znajduje się ciekawy nagrobek neogotycki młodej dziewczyny, Eleonory Karwickiej, z kamienia, marmuru i stiuku, podobno dzieło włoskiego artysty.

Pod koniec XIX wieku rozbudowano także klasztor. Ma on kształt piętrowego czworoboku z wewnętrznym dziedzińcem (wirydarzem).

Wejście do kościoła poprzedza Plac Rajski ze stacjami Drogi Krzyżowej, pochodzący z XVIII wieku. Na plac prowadzi brama z posągami ewangelistów. Cały kompleks otoczony jest kamiennym murem.

Przy ośrodku pielgrzymkowym rozrosła się osada a od 1796 roku miasto nazwane Alwernią.

Znaną miejscową  tradycją jest tzw. „ Strzelanka” czyli strzelanie z moździerzy podczas procesji w odpust w pierwszą niedzielę po Bożym Ciele. Strzelanka jest pamiątką dawnego zwyczaju honorowania ważnych gości klasztoru a później oddawania hołdu ukrzyżowanemu Chrystusowi po procesji Bożego Ciała. Obecnie obsługą wystrzałów zajmują się miejscowi strażacy.

widok ogólny
widok od ogrodów
panorama
zdjęcie archiwalne - zbiory NAC
absyda prezbiterium
widok na absydę
hełm wieży i sygnaturka
widok na wieżę
wieża
zwieńczenie wieży
elewacja boczna
fragment elewacji z epitafiami
portal wieży
portal boczny
wnętrze kościoła
kopuła
portal wejściowy do nawy kościoła
ołtarz boczny
chór i organy
ambona
wejście do kaplicy z obrazem Ecce Homo
ornament rocaille
nagrobek Szembeków
fragment nagrobka
epitafium Szwarcenberg-Czernego
nagrobek Eleonory Karwickiej
plac przed murem 
brama z posągami
 Plac Rajski
budynki gospodarcze
brama do części gospodarczej klasztoru