sobota, 18 grudnia 2021

Pińczów - kościół św. Jana Ewangelisty i dawny klasztor

Przy rynku w Pińczowie ( powiat pińczowski, gmina Pińczów) znajduje się zabytkowy zespół sakralny składający się kościoła oraz zabudowań dawnego klasztoru paulinów.

Kościół ( obecnie parafialny) został wzniesiony, jako budowla gotycka, około 1430 roku, tuż po nadaniu miejscowości praw miejskich, Była to fundacja biskupa krakowskiego Zbigniewa Oleśnickiego. Z tego okresu zachowała się  kruchta zachodnia nakryta sklepieniem krzyżowo-żebrowym z herbem Oleśnickich i ostrołukowym portalem oraz część fasady ze szkarpami i fragmenty murów nawy głównej.

W XVI wieku, na krótki czas, kościół stał się zborem. Jednak po nabyciu dóbr pińczowskich przez biskupa krakowskiego Piotra Myszkowskiego  świątynia ponownie wróciła do zakonu paulinów a pod koniec XVI wieku rozpoczęto jej przebudowę w stylu manierystycznym i wczesnobarokowym. Przebudowa trwała do roku 1656.

 W efekcie powstała trzynawowa bazylika z wydłużonym prezbiterium zamkniętym półkoliście. Od południa dostawiona została barokowa kaplica Aniołów nakryta kopułą. Zachodnią część bryły budowli zdobi manierystyczna fasada zwieńczona wczesnobarokowym szczytem z wolutami i figurami świętych.

We wnętrzu nawę główną od naw bocznych oddzielają arkady a nakrywa ja, podobnie jak prezbiterium, sklepienie kolebkowe z lunetami, ozdobione dekoracją stiukową o motywach geometrycznych.

Wyposażenie kościoła pochodzi głównie z okresu baroku i regencji. Uwagę zwraca ołtarz główny z okresu regencji oraz bogato rzeźbione barokowe stalle w prezbiterium.

W kruchcie zachował się późnorenesansowy kamienny nagrobek miejscowej mieszczki Anny Jakubczykowej. Nagrobek przedstawia po jednej stronie modlącą się zmarłą a po drugiej stronie postacie dziecięce jej dwóch zmarłych synów.

Przed świątynia wznosi się kamienna barokowa dzwonnica z lat 1685-1691 z gotyckimi dzwonami.

Kościołowi towarzyszy zespół zabudowań dawnego klasztoru paulinów z pierwszej połowy XVII wieku. Jest to budowla czteroskrzydłowa, piętrowa z wewnętrznym wirydarzem. Do zabudowań klasztornych prowadzi portal z herbem Oleśnickich. 

W klasztorze przebywał przez ostatnie lata swojego życia znany polski reformator i teolog protestancki Jan Łaski i w tutejszej farze został pochowany. Jednak w okresie kontrreformacji jego grób został zniszczony.

widok ogólny

zdjęcie archiwalne

panorama

widok na prezbiterium - archiwalne - zdjęcie Fotopolska

widok na prezbiterium

ściana prezbiterium

prezbiterium

okno

elewacja południowa

elewacja południowa archiwalne- Fotopolska

elewacja północna

fasada i kruchta

szczyt fasady

kaplica

wejście

wejście boczne

gotycki portal w kruchcie

sygnaturka

wnętrze

sklepienie prezbiterium

sklepienie nawy

sklepienie manierystyczne nawy bocznej

ołtarz główny

barokowe stalle

organy

ambona

chrzcielnica

nagrobek manierystyczny

postać zmarłej

postacie dzieci

herb Oleśnickich

kropielnica

druga kropielnica

herb na ścianie kruchty

epitafium

kościół i dzwonnica

dzwonnica

tablica pamiątkowa na ścianie dzwonnicy

przełączka
widok na zabudowania klasztoru

klasztor

wirydarz

lapidarium

dekoracja ścian klasztoru

zegar słoneczny

figura kard. Oleśnickiego

poniedziałek, 13 grudnia 2021

Bestwina - pałac Habsburgów

Zespół pałacowy w Bestwinie ( powiat bielski, gmina Bestwina)  powstał w latach 1824-1826 z inicjatywy arcyksięcia Karola Ludwika Habsburga z Żywca, który zakupił majątek kilkanaście lat wcześniej.

Budowla reprezentuje styl późnoklasycystyczny i ma kształt czworoboku z wewnętrznym dziedzińcem. Jest parterowa z frontem zwróconym na zachód. W narożnikach oraz na osi bryłę urozmaicają płytkie ryzality. Główne wejście poprzedza portyk z parzystymi kolumnami. Elewację zdobi nad oknami delikatna dekoracja z ornamentem roślinnym.


Początkowo pałac przeznaczony był dla zarządcy dóbr i administracji lasów.

 

W 1933 roku arcyksiążę Leon Karol Habsburg wraz z rodziną osiadł w pałacu na stałe. Jednak już kilka lat później, w kwietniu 1939 roku zmarł na gruźlicę i został pochowany na miejscowym cmentarzu.

 

W czasie wojny majątek wraz z pałacem został zarekwirowany przez  Gestapo. Wdowa po arcyksięciu opuściła pałac w 1944 roku i udała się do Wiednia.

 

Po wojnie w budynku pałacu mieściło się wiele instytucji. Obecnie mieści się tutaj siedziba Urzędu Gminy.

 

Częścią zespołu pałacowego jest kilkuhektarowy park z egzemplarzami starych drzew, w tym dębów.


Pałac jest nazywany przez mieszkańców zamkiem, gdyż w pobliżu istniały jeszcze w XIX wieku pozostałości po dawnym zamku.


widok ogólny

panorama


zdjęcie archiwalne - Fotopolska

widok na fasadę

fasada

portyk

kolumny portyku

ryzalit boczny

fragment dekoracji

elewacja od strony parku

narożnik

wejście tylne

fragment parku

nagrobek Leona Habsburga

napis na nagrobku

środa, 8 grudnia 2021

Krempachy-kościół cmentarny św. Walentego

Na cmentarzu parafialnym w Krempachach ( powiat nowotarski, gmina Nowy Targ) stoi niewielka murowana późnobarokowa świątynia. 

Kościół został wybudowany w 1761 roku na miejscu wcześniejszej świątyni drewnianej. Posiada plan prostokąta z półkolistą absydą – prezbiterium. Nawie i prezbiterium towarzyszą zakrystia i kruchty. Dach wieńczy sygnaturka. Bryła jest otynkowana i nie posiada wież. 

Rokokowy, bogaty wystrój wnętrza pochodzi z czasów budowy. Najstarszym elementem wystroju jest obraz w ołtarzu głównym przedstawiający św. Stanisława, św. Walentego i św. Mikołaja. Obraz był częścią późnogotyckiego tryptyku z 1516 roku znajdującego się we wspomnianym kościele drewnianym.

widok ogólny

zdjęcie archiwalne-Fotopolska

panorama

prezbiterium

fasada

elewacja północna

kruchta południowa

okno

wnętrze

ołtarz główny

fragment tryptyku

chór

sklepienie nawy

witraż

piątek, 3 grudnia 2021

Przeginia Narodowa - dwór " Matejkówka"

Murowany dwór w Przegini Narodowej ( powiat krakowski, gmina Czernichów) powstał w latach 1830-1833 jako niewielki budynek parterowy z podpiwniczeniem i schodami na froncie.

Majątek często zmieniał właścicieli, aż w drugiej połowie XIX wieku stał się własnością  Matejków, rodziny znanego malarza. Stąd pochodzi lokalna nazwa dworu.

 

Jednak w 1901 roku majątek został rozparcelowany i sprzedany a dwór zakupiła wspólnota wiejska z przeznaczeniem na szkołę, która działała tutaj także po ostatniej wojnie.

 

W związku z nową funkcją dworu został on rozbudowany w 1910 roku. Powstała wówczas od strony południowo-zachodniej przybudówka z tarasem  oraz schody boczne.

 

Obecnie budynek mimo, że jest w złym stanie, wykorzystywany jest przez miejscowe instytucje kulturalno-oświatowe.

 

Wokół dworu pozostały resztki XIX- wiecznego parku krajobrazowego.

widok ogólny

widok od strony parku

fasada

elewacja tylna

elewacja boczna

widok na przybudówkę

taras

aleja

pozostałości parku