poniedziałek, 13 stycznia 2020

Cięcina - kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej

Obecny drewniany kościół w centrum wsi Cięcina (powiat żywiecki, gmina Węgierska Górka) został wzniesiony w 1542 roku, początkowo jako kaplica, z fundacji Krzysztofa Komorowskiego.

W latach 1666-1667 kaplica została rozbudowana do formy kościoła poprzez powiększenie nawy i dostawienie wieży. Świątynia uzyskała w 1789 roku rangę samodzielnej parafii. Kolejne przebudowy miały miejsce w połowie XIX wieku, gdy dobudowano zakrystię oraz skarbiec. W 1893 roku nastąpiła rozbudowa nawy, czego następstwem było przesunięcie wieży ku zachodowi. Kilka lat później dostawiono do prezbiterium  prostokątną kaplicę św. Franciszka z Asyżu.

W efekcie licznych przebudów bryła kościoła zatraciła cechy stylowe. Jest to jednonawowa budowla konstrukcji zrębowej z mniejszym od nawy prezbiterium, zamkniętym trójbocznie z przylegającymi do niego kaplicą oraz piętrową zakrystią z lożą kolatorską. Nawa, wtórnie powiększona, jest od strony prezbiterium węższa a od zachodu szersza. Do nawy od zachodu przylega wieża konstrukcji słupowej z izbicą, otoczona zabudowanymi sobotami.

Świątynia nakryta jest dachem z gontu.

Wnętrze nawy przykrywa płaski strop a prezbiterium pozorne sklepienie kolebkowe. Polichromie ścian i stropów wykonał pod koniec XIX wieku artysta z Makowa Podhalańskiego. 

Cennymi elementami wyposażenia są barokowe ołtarze z XVII wieku oraz ambona, organy i kamienna chrzcielnica z drewnianą nakrywą z figurkami delfinów i gołębicą.

Najcenniejszymi skarbami kościoła były gotyckie i renesansowe obrazy z XV i początku XVI wieku. Ze względu bezpieczeństwa zostały jednak przeniesione w 1913 roku do Muzeum Narodowego w Krakowie.


widok ogólny
zdjęcie archiwalne - Fotopolska
prezbiterium
zakrystia

elewacja północna
elewacja południowa
kaplica
okno
fasada
wieża
izbica wieży
sygnaturka
wnętrze
ołtarz główny
polichromia stopu
ołtarz boczny
ambona
chrzcielnica
detal chrzcielnicy
wnętrze kaplicy
ołtarz kaplicy
obraz Zwiastowanie - XVI wiek - obecnie MNK
stacja Drogi Krzyżowej
kropielnica
druga kropielnica
płyty nagrobne
kapliczka

środa, 8 stycznia 2020

Banica - cerkiew śś. Kosmy i Damiana

W centrum wsi Banica ( powiat gorlicki, gmina Uście Gorlickie) stoi drewniana cerkiew z około 1787 roku, wzniesiona na miejscu trzech wcześniejszych świątyń.

Pierwotnie budowla reprezentowała typ zachodnio-łemkowski. Była trójdzielna z prezbiterium zamkniętym trójbocznie oraz wieżą o konstrukcji słupowej z izbicą. Jednak w wyniku przebudowy w roku 1898 zatraciła cechy stylowe. Przedłużono wówczas nawę i połączono ją z babińcem a całość nakryto dachem dwuspadowym z blachy.
Wieżę i dachy wieńczą blaszane hełmy z pozornymi latarniami.

Cerkiew nie jest orientowana, co jest rzadkością w tego typu świątyniach.

Wnętrze kryte stropem pomalowanym na niebiesko zawiera ikonostas z XVIII wieku oraz dwa barokowe ołtarze boczne.

Świątynię otacza kamienny murek z drewnianą bramką-dzwonnicą z XIX wieku.

Od 1947 roku cerkiew pełni funkcję kościoła rzymskokatolickiego.

widok ogólny
panorama
zdjęcie archiwalne
cerkiew i dzwonnica
widok na wieżę
widok od południa
wieża
izbica
wejście
dachy
bramka mała
bramka-dzwonnica
kamienny murek


piątek, 3 stycznia 2020

Kraków - kościół św. Andrzeja

Przy ulicy Grodzkiej w Krakowie, na terenie dawnej osady Okół, ulokowanej w części  podgrodzia Wawelu, palatyn Sieciech wzniósł w latach 1079-1098 kościół romański o charakterze obronnym.

Jest to jedna z najstarszych świątyń miasta, której zasadnicza bryła nie zmieniła się od momentu powstania.

Kościół  pierwotnie składał się z krótkiej nawy oraz prezbiterium zamkniętego półkolistą absydą.

Na przełomie XII i XIII wieku świątynia została przebudowana i przybrała formę dwuwieżowej bazyliki z transeptem ( nie wysuniętym poza lico murów) oraz trójnawowym korpusem.

O jej cechach obronnych świadczą, grube kamienne mury z ciosów wapienia i piaskowca,  dwie solidne wieże, u podstawy czworokątne a wyżej ośmiokątne, niewielkie, wysoko umieszczone okna.

Obok cech obronnych zachowały się także liczne romańskie elementy dekoracyjne. Zwraca uwagę fryz arkadkowy i lizeny na zewnątrz absydy prezbiterium, empora ( triforium) między wieżami fasady głównej oraz biforia wież. Na fasadzie można także odnaleźć pozostałości otworów strzelniczych oraz zamurowanego portalu.

W 1320 roku kościół został przekazany przez króla Władysława Łokietka zakonowi klarysek z Grodziska koło Skały. Klaryski otrzymały także pobliskie grunty pod budowę nowego klasztoru. Świątynia znajduje się pod opieką tego zakonu do dzisiaj.

W XIV wieku nastąpiły niewielkie zmiany w wyglądzie bryły budynku świątyni. Do prezbiterium od północy dobudowano bowiem gotycką, ceglaną kaplicę nakrytą sklepieniem krzyżowo-żebrowym.

W XVII i na początku XVIII wieku dokonano szeroko zakrojonej barokizacji kościoła. Na zewnątrz wieże otrzymały barokowe hełmy a nawa szersze okna. Przebito także duże okno na fasadzie głównej. Powstał również portal północny- główne wejście do świątyni.

Całkowicie zmieniono wystrój wnętrza. Ozdobiono je sztukateriami Baltazara Fontany oraz dekoracją malarską Karola Dankwarta. Nieco później powstał  ołtarz główny z czarnego marmuru autorstwa Franciszka Placidiego z obrazem przedstawiającym postać św. Andrzeja. Zwraca także uwagę rokokowa ambona w kształcie łodzi oraz chór muzyczny i zabytkowe organy na północnej ścianie prezbiterium.

widok ogólny

panorama

zdjęcie archiwalne - Fotopolska

widok na wieże

kościół i klasztor

wieże i transept

wieże

okna wież
triforium i biforia
biforia wieży
otwory strzelnicze
rozglifione okienko
pozostałości zamurowanego portalu
widok od strony klasztoru
widok od wschodu
absyda
fryz arkadkowy
gotycka kaplica
dziedzińczyk
barokowy portal
wnętrze
sklepienie
sklepienie nawy bocznej

stiuki Fontany
ołtarz główny
ambona i organy
ambona
prospekt organowy
wnęka