wtorek, 6 sierpnia 2019

Kraków - kościół śś. Katarzyny Aleksandryjskiej i Małgorzaty oraz klasztor augustianów

 Gotycki kościół śś. Katarzyny Aleksandryjskiej i Małgorzaty na krakowskim Kazimierzu jest kościołem klasztornym ( obecnie parafialnym) wzniesionym przy klasztorze augustianów z inicjatywy króla Kazimierza Wielkiego.

Budowla, jedna z najwspanialszych w mieście, wznoszona była w kilku etapach i nigdy nie została ukończona.

Jako pierwsza, w połowie XIV wieku, powstała pięcioboczna absyda prezbiterium oraz kaplica św. Doroty. Po roku 1443 roku wzniesiono wydłużone, ceglane prezbiterium z kamiennymi pinaklami i nakryto je sklepieniem krzyżów-żebrowym. Do początku XV wieku zbudowana została wysoka nawa, pierwotnie zaprojektowana jako halowa ( nawy równej wysokości), jednak w trakcie budowy zmieniono koncepcję na wersję bazylikową bez transeptu ze wzmacniającym systemem filarowo – przyporowym. Nawę także skrócono o jedno przęsło i zaniechano budowy dwóch wież zachodnich ( zachowały się ślady fundamentów wież). W miejsce niezrealizowanego przęsła powstała kaplica św. Moniki ( zwana Węgierską) fundacji Ścibora ze Ściborzyc. Kaplica wsparta jest na jednym filarze a nakrywa ją sklepienie palmowe. Do kaplicy prowadzi zewnętrzny zamknięty ganek w kształcie arkady. Nawę zamknięto tymczasową ścianą, która istnieje do dzisiaj. W tym czasie przy południowej nawie bocznej powstała także kamienna kruchta z okazałym portalem, dekorowana laskowaniem i pinaklami, obecnie funkcjonująca jako główne wejście do świątyni. Kruchta jest dziełem budowniczych czeskich.

Świeżo wzniesionego kościoła nie oszczędziły kataklizmy. W połowie XV wieku trzęsienie ziemi zniszczyło sklepienie kruchty i prezbiterium, które odbudowano na początku XVI wieku a w ściany prezbiterium wmontowano wysokie okna. Prezbiterium otrzymało wówczas późnogotyckie sklepienie gwiaździste. Kilkadziesiąt lat później wnętrze budowli strawił pożar jednak kilka lat później zostało ono odrestaurowane.

W XVII wieku pierwotne wyposażenie kościoła zastąpiono barokowym, znacznie zniszczonym podczas potopu szwedzkiego, gdy kościół zamieniono na lazaret.

W XVIII wieku dla świątyni nadeszły gorsze czasy. Kolejne trzęsienie ziemi uszkodziło część fasady budynku a po rozwiązaniu zakonu augustianów świątynia została zamknięta i zamieniona na magazyn zbożowy. Zniszczenia tego okresu były tak duże, że władze miasta rozważały nawet rozbiórkę całego kompleksu. Jednak dzięki protestom społeczeństwa świątynię uratowano i odrestaurowano. Restauracja trwała kilkadziesiąt lat krzyżów zakończono ją na początku XX wieku.

Zakonnicy powrócili do klasztoru w  1989 roku a kościół poddawany jest obecnie systematycznej renowacji.

We stosunkowo skromnym wnętrzu budowli na uwagę zasługuje, znajdujący się w nawie południowej,  manierystyczny nagrobek ścienny kasztelana krakowskiego Wawrzyńca Spytka Jordana i jego rodziny, datowany na początek XVII wieku a wykonany przez warsztat pińczowski Santi Gucciego. Na ścianie tej nawy wisi także malowany na desce barokowy obraz z wyobrażeniem Koła Śmierci. Nawa północna ozdobiona jest z kolei cyklem obrazów z życia św. Augustyna pochodzących z XVII wieku.

Do kościoła przylegają krużganki klasztorne z gotycką i renesansową polichromią, ciekawymi portalami oraz pomnikiem nagrobnym rajcy miejskiego Jana Mrowińskiego wykonanym około 1577 roku przez warsztat włoskiego artysty Hieronima Canavesiego. Z krużganków wyodrębnionych jest kilka kaplic w tym najstarsza, gotycka św. Doroty oraz kaplica bł. Izajasza Bonera, tutejszego zakonnika, z późnobarokowym nagrobkiem w kształcie nawiązującym do konfesji.

Po północnej stronie kościoła wznosi się kompleks gotyckich zabudowań klasztornych z wewnętrznym wirydarzem i trzema skrzydłami zabudowań w tym jednym przedłużonym. Jest to najstarsze skrzydło wschodnie wzniesione w XIV wieku za czasów króla Kazimierza Wielkiego Wielkiego i zawierające w sobie kaplicę św. Doroty.

Do klasztoru od strony zachodniej przylega ogród klasztorny otoczony murem.

W pobliżu prezbiterium kościoła wznosi się wolnostojąca dzwonnica z murowaną z cegły gotycka podstawą z XV wieku oraz drewnianą nadbudową ( obecna z XIX wieku).

widok ogólny
kościół i dzwonnica

zdjęcie archiwalne - Fotopolska

prezbiterium

zwieńczenie prezbiterium

okna i pinakle
okna ostrołukowe
maswerki
pinakle
widok na elewację zachodnią

zdjęcie archiwalne

widok na fasadę zachodnia od strony Skałki
fasada


kruchta południowa
zwieńczenie portalu kruchty
laskowanie na ścianie kruchty
pinakiel
łącznik prowadzący do kaplicy św. Moniki

wnętrze

wnętrze - archiwalne - Fotopolska

wnętrze prezbiterium
ołtarz główny

ołtarz główny - detal
retabulum z XVI wieku - zbiory MNK 

fragment retabulum

sklepienie prezbiterium
herby
stalle
nawa boczna
kaplica św. Moniki
chór i organy
nagrobek Wawrzyńca Spytka Jordana
część centralna nagrobka
postacie na nagrobku
obraz Koło Śmierci
obrazy Dolabelli-sceny z życia św. Augustyna

gotycka płyta nagrobna
chrzcielnica

portal wewnętrzny kruchty południowej
krużganki
widok krużganków
polichromia gotycka
Ukrzyżowanie- polichromia renesansowa
Misericordia Domini - XV wiek
mauzoleum bł. Izajasza Bonera
nagrobek Bonera
jedna z kaplic w krużgankach
nagrobek J. Mrowińskiego
portal w krużgankach
portal do kaplicy św. Doroty
detal
klatka schodowa
skrzydło wschodnie klasztoru

narożnik

kaplica św. Doroty
furta klasztorna

portal do krużganków
mury ogrodu
ogród

dzwonnica


czwartek, 1 sierpnia 2019

Owczary - cerkiew Opieki Bogurodzicy

Jednym z piękniejszych obiektów cerkiewnej architektury drewnianej jest świątynia grekokatolicka w Owczarach ( powiat gorlicki, gmina Sękowa).  Wzniesiona została w 1653 roku i należy do najstarszych cerkwi typu zachodnio-łemkowskiego na naszych terenach.

Niestety jej pierwotny wygląd znacznie się zmienił podczas wielokrotnych przeróbek i adaptacji, zwłaszcza w XVIII wieku. W 1701 roku przebudowano prezbiterium i zamknięto je ścianą prostą. Nieco później dobudowano zakrystię. W 1783 roku postawiono wieżę z izbicą a w 1870 roku przebudowano babiniec. Niezmieniona pozostała jedynie nawa oraz portal zachodni.

Obecnie bryła świątyni jest trójdzielna. Nawa i prezbiterium nakryte są dwukrotnie łamanymi dachami namiotowymi obitymi gontem zwieńczonymi, podobnie jak wieża, baniastymi hełmami z pozornymi latarniami. Ściany cerkwi na zewnątrz także obite są gontem.

Do wnętrza świątyni prowadzi portal z wycięciem w ośli grzbiet z wyrytą datą budowy świątyni.

Wnętrze nawy i prezbiterium nakrywają kopuły namiotowe a babiniec strop. Ściany i kopuły zdobi polichromia figuralno-ornamentalna. Polichromia w nawie pochodzi z XIX wieku a w prezbiterium wykonana została w latach 1935-1938 z okazji obchodów 950 lecia chrztu Rusi. W cerkwi zachował się ikonostas barokowy z przełomu XVII i XVIII wieku. Zawiera ikony z początku i z połowy XVIII wieku. Do starszych należą m.in. ikony namiestne i prazdniki. Warto zwrócić uwagę, że ikona św. Mikołaja nie znajduje się w ikonostasie, ale na bocznej ścianie nawy. Ikona Chrystusa Nauczającego pochodzi z wcześniejszego ikonostasu tej świątyni.

Cerkiew otoczona jest ogrodzeniem z kamienia łupanego z murowaną, masywną, dwukondygnacyjną dzwonnicą ( w górnych partiach otynkowaną) z przejściem w podziemiu. Dzwonnica, wzniesiona około połowy XIX wieku i stanowi przedłużenie osi świątyni. W ogrodzeniu znajduje się jeszcze jedna, mniejsza, murowana bramka.

Zabytkowa świątynia od 1947 roku użytkowana była przez kościół rzymskokatolicki lecz od lat 80-tych XX wieku odprawiane są tutaj także regularnie nabożeństwa greckokatolickie i obecnie obiekt jest wspólną świątynią obu wyznań.

Cerkiew jest wpisana od 2013 roku na listę zabytków UNESCO. Obiekt jest także laureatem nagrody Europa Nostra za wzorowe odrestaurowanie zabytkowego obiektu.

Jako ciekawostkę warto dodać, że jako fundamentu pod świątynię użyto wykarczowanych pni drzew, aby uchronić budowlę przed wilgocią, ponieważ starsza od obecnej cerkiew została zniszczona właśnie przez wilgotne podłoże.

widok ogólny
panorama
zdjęcie archiwalne - zbiory NAC
cerkiew i murek
widok na elewację północną
elewacja północna
elewacja południowa
fragment elewacji południowej
prezbiterium
dachy
portal zachodni
wnętrze
polichromia prezbiterium
napis upamiętniający chrzest Rusi
ikonostas
fragment ikonostasu
Carskie Wrota
ikona św. Mikołaja
fragment ikony św. Mikołaja
ikona Chrystusa Nauczającego
barokowy ołtarz boczny
dzwonnica
bramka boczna
krzyż przy cerkwi