piątek, 13 stycznia 2017

Dąbrowa Tarnowska - kościół Wszystkich Świętych

Jeden z największych kościołów drewnianych w Polsce znajduje się w Dąbrowie Tarnowskiej ( powiat dąbrowski, gmina Dąbrowa Tarnowska). 

Świątynia została wzniesiona  około 1776 roku w stylu barokowym. Jej fundatorami byli; kanonik krakowski Kajetan Potocki oraz miejscowa ludność.

Kościół reprezentuje, rzadki w kościołach drewnianych)  trójnawowy  typ bazylikowy z kaplicami bocznymi jako transeptem oraz trójbocznie zakończonym prezbiterium. Prezbiterium po bokach towarzyszą zakrystia i skarbczyk.

 

W połowie  XIX wieku bryłę wzbogacono o kruchtę zachodnią oraz niskie kruchty po dłuższych bokach naw bocznych. Dachy przykryte zostały blachą a kalenicę wieńczy wieżyczka na sygnaturkę.

 

Wnętrze kościoła rozdzielone zostało filarowymi arkadami na nawy i przykryte sklepieniem pozornym ( prezbiterium) oraz stropem ( nawy i kaplice).

 

Ściany wewnątrz ozdobione są XIX- wieczną polichromią figuralno-ornamentalną, nawiązującą do późnego baroku.

 

Wyposażenie kościoła reprezentuje styl rokokowy. Najstarszym zabytkiem jest późnogotycki krucyfiks z przełomu XV i XVI wieku.

 

Obok kościoła stoi murowana dzwonnica z arkadami pochodząca z 1865 roku oraz murowana kapliczka trójkondygnacyjna z XVIII wieku.


widok ogólny

zdjęcie archiwalne

panorama

widok od prezbiterium

fasada

elewacja południowa

sygnaturka

wnętrze

wnętrze prezbiterium

ołtarz główny

strop nawy

fragment polichromii

belka tęczowa z krucyfiksem

arkada

chór i organy

ambona

konfesjonał

brama ogrodzenia

stacje Drogi Krzyżowej

dzwonnica

figura Jana Nepomucena

niedziela, 8 stycznia 2017

Zakopane - willa " pod Jedlami"

Na wzgórzu Kozińca przy drodze na Antałówkę w Zakopanem ( powiat tatrzański, gmina Zakopane) stoi najważniejszy przykład tzw. stylu zakopiańskiego w architekturze, stworzonego przez Stanisława Witkiewicza. Jest nim duża willa Pod Jedlami, nazwana tak od jodeł, które kiedyś rosły w jej pobliżu. Jodły już nie istnieją, zniszczone przez wiatry halne.

Budowę willi zlecił właściciel Medyki Jan Gwalbert Pawlikowski a jej budowa trwała od roku 1896 do roku 1906. Wygląd budynku wzorowany jest na budownictwie górali podhalańskich. Ponieważ spadek terenu, gdzie postawiono willę jest znaczny, wznosi się ona na wysokiej kamiennej podmurówce o nierównej wysokości, tworząc w ten sposób miejsce dla piwnic. Ściany zbudowano z drewna na zrąb a dach pokryto podwójnym gontem. Projektant domu zaplanował go na rzucie prostokąta, wzbogaconym od południa ryzalitem i zewnętrznymi schodami. Dom obiega otwarta weranda od strony zachodniej i północnej.

Wnętrze willi, pokryte stropami wyposażono w meble zaprojektowane także przez Witkiewicza i wykonane przez miejscowych górali.

Willa „ pod Jedlami” to szczytowe osiągnięcie tzw. stylu zakopiańskiego, stworzonego przez Witkiewicza w latach 90-tych XIX wieku. Jest to mieszanina miejscowego stylu budownictwa podhalańskiego ze stylem secesyjnym. Do cech charakterystycznych stylu należą kamienne wysokie podmurówki, drewniane ściany z belek ciętych na pół, dachy gontowe, odkryte werandy pod szerokim okapem i oryginalna ornamentyka góralska. Styl zakopiański znalazł wielu naśladowców a jego przykłady możemy znaleźć w zabudowie willowo-pensjonatowej w Konstancinie i Aninie koło Warszawy, w Łodzi a nawet na Litwie i Białorusi. Wraz ze śmiercią twórcy „styl zakopiański” zaczął tracić na popularności a jego najwybitniejsze przykłady znajdują się w Zakopanem i okolicy.

Tym bardziej cieszy, że oryginalny wygląd willi Pod Jedlami oraz jej wyposażenia zachował się do naszych czasów. W II połowie XX wieku wzniesiono jedynie nowe ogrodzenie.

Oczywiście realizacja tak odważnego a nawet szalonego jak na owe czasy przedsięwzięcia, jakim było wzniesienie ogromnego domu o nowatorskim wyglądzie była możliwa dzięki zasobom finansowym i cierpliwości inwestora. W willi za czasów Pawlikowskich gościło wiele osobistości związanych z kulturą. Organizowano w niej bale i zebrania inteligencji.

Willa Pod Jedlami pozostaje do dzisiaj w rękach rodziny Pawlikowskich i nie jest udostępniana do zwiedzania.

Obok willi zachowała się oryginalna studnia przypominająca dzwonnicę, zaprojektowana także przez Witkiewicza.

widok ogólny
widok ogólny - zdjęcie archiwalne CBM Polona
panorama
panorama - zdjęcie NAC
elewacja boczna
elewacja boczna - zdjęcie CBN Polona
widok na elewację północną
elewacja północna - zdjęcie archiwalne Muz Tatrzańskie
elewacja północna
schody
studnia
studnia - archiwalne - zdjęcie Muz. Tatrzańskie

wtorek, 3 stycznia 2017

Grzawa - kościół Ścięcia św. Jana Chrzciciela

Jedną z najstarszych świątyń drewnianych Śląska jest kościół w Grzawie ( powiat pszczyński, gmina Miedźna) pochodzący z końca XV wieku.

Jest to budowla orientowana o konstrukcji zrębowej z podwalinami wykonanymi z kłód dębowych. To bardzo rzadkie rozwiązanie konstrukcyjne w tym rejonie.

 

Kościół jest jednonawowy z węższym prezbiterium, zakończonym ścianą prostą i towarzyszącą mu od północy zakrystią. Od zachodu do nawy przylega dobudowana w 1811 roku wieża o pochyłych ścianach. Całość ( poza zakrystią) obiegają otwarte soboty ( przy wieży oszalowane) . Świątynię nakrywają dachy z gontu a hełm wieży i sygnaturki blacha.

 

Obecna bryła jest efektem siedemnastowiecznej przebudowy, gdy kościół został odzyskany przez katolików z rąk protestantów.

 

We wnętrzu krytym stropem przeważa wyposażenie barokowe z XVII i XVIII wieku.

 

Wokół kościoła biegnie drewniane ogrodzenie, nakryte gontowym daszkiem. W ogrodzenie wmontowano dwie murowane bramki.

 

Przy świątyni znajduje się cmentarz.

widok ogólny

panorama - zdjęcie archiwalne NAC

panorama

elewacja południowa

widok na elewacje południową

elewacja północna

widok na prezbiterium

prezbiterium i zakrystia

fasada

widok na wieżę

wieża

soboty i kłody dębowe

wejście boczne
wnętrze

ołtarz główny

bramka ołtarza

łuk tęczowy
ołtarz boczny
organy
detal

krucyfiks w kruchcie
stara ambona
kropielnica

bramka

bramka i kościół

figura przy kościele