poniedziałek, 18 kwietnia 2016

Niepołomice - kościół Dziesięciu Tysięcy Męczenników

Najstarszą budowlą Niepołomic ( powiat wielicki, gmina Niepołomice) jest kościół farny.

Wzniesiono go w latach 1350-1358 jako fundację króla Kazimierza Wielkiego.

Kościół, pierwotnie był budowlą gotycką, dwunawową, w typie hali, podobnie jak inne kościoły fundacji króla ( Wiślica, Stopnica). Później był jednak wielokrotnie przebudowywany.

Obecnie jest to jednonawowa świątynia z wielobocznie zamkniętym prezbiterium.

Prezbiterium wraz z przylegającą do niego od północy zakrystią to najstarsze części kościoła. Nakryto je sklepieniami krzyżowo-żebrowymi ze zwornikami w tym jeden jest gmerkiem kamieniarza. Ściany wewnętrzne prezbiterium zdobi, częściowo zachowana, gotycka polichromia. We wnętrzu starej zakrystii zachowała się polichromia fundacji Elżbiety Łokietkówny wykonana, prawdopodobnie, przez artystów włoskich około 1370 roku.

Z czasów gotyckich przetrwały także; fragment witraża w oknie prezbiterium a także antepedium ołtarzowe znajdujące się obecnie w jednym z ołtarzy bocznych oraz portal z prezbiterium do starej zakrystii.

W 1596 roku, od strony południowej kościoła dobudowana została, z inicjatywy Jana Branickiego, kaplica grobowa rodziców fundatora. Kaplica swoją architekturą nawiązuje do kaplicy Zygmuntowskiej na Wawelu i należy do typu kaplic kopułowych. Zaprojektował ją włoski architekt Santi Gucci a wykonał jego warsztat. Wewnątrz zwraca uwagę bogaty wystój z dominującym elementem jakim jest z nagrobkiem Katarzyny i Grzegorza Branickich z klęczącymi postaciami zmarłych. 

Na ścianie wschodniej kaplicy, zasłonięty przez ołtarz, znajduje się kamienny nagrobek Jana Czuryły, zmarłego w dzieciństwie syna starosty niepołomickiego. Nagrobek jest starszy od kaplicy.

Pierwotnie w kaplicy Branickich znajdowała się późnorenesansowa kamienna chrzcielnica. Jednak z czasem przeniesiono ja do prezbiterium i umieszczono w barokowej obudowie architektonicznej.

W XVII wieku do nawy kościoła od strony północnej dobudowano kaplicę św. Boromeusza, fundacji wojewody krakowskiego Stanisława Lubomirskiego. Jednocześnie wzniesiono od południa zakrystię. W obu wnętrzach zachowały się stiuki pochodzące z warsztatu włoskiego sztukatora Giovanni Falconiego.

Gruntowna przebudowa kościoła pod koniec XVII wieku, nadała świątyni charakter barokowy.

Kolejne zmiany zaznaczyły się głównie w wystroju świątyni. W XIX i XX wieku powstały  m.in. stiuki nawy oraz polichromia, wzorowana na dekoracji Kościoła Mariackiego w Krakowie.

W 1837 roku wzniesiono obok kościoła murowaną dzwonnicę.

Na murze prezbiterium, od północy, można zauważyć tzw. ossuarium w postaci oszklonej gablotki z umieszczonymi we wnętrzu kośćmi i czaszkami ludzkimi. Ma ono przypominać o istnieniu dawnego przykościelnego cmentarza. 

Na zewnętrznej ścianie prezbiterium widoczna jest płaskorzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego. Jest to pozostałość XVII - wiecznego epitafium.

Świątynie otacza murowane ogrodzenie z późnorenesansową bramką, prawdopodobnie projektu Santi Gucciego.

widok ogólny

zdjęcie archiwalne - Fotopolska

zdjęcie archiwalne - zbiory NAC

panorama

prezbiterium i kaplica Ogrojcowa

widok na fasadę

fasada

portal wejściowy

kaplica Branickich

kaplica Lubomirskich

herb Lubomirskich

stara zakrystia

okno manierystyczne

wnętrze

ołtarz główny

sklepienie prezbiterium

zwornik-gmerk

fragment gotyckiego witraża

pozostałości polichromii w prezbiterium

chrzcielnica

czasza chrzcielnicy

obudowa chrzcielnicy

stalle

manierystyczny portal

widok na chór

ołtarz boczny

gotyckie antepedium

krucyfiks

portal do starej zakrystii

wnętrze starej zakrystii

skepienie

służka

pozostałości polichromii

postacie świętych dziewic

postać kobieca

fragment polichromii

lawaterz

portal do kaplicy Branickich

wnętrze kaplicy

kopuła
nagrobek

część główna nagrobka

zwieńczenie

postać Grzegorza Branickiego

postać Katarzyny Branickiej


detal

fragment polichromii

nagrobek dziecięcy- zdjęcie z www.sdm.upjp2.edu.pl

wnętrze kaplicy Lubomirskich

fragment dekoracji

stiuki

ossuarium

płaskorzeźba - fragment dawnego epitafium

widok na dzwonnicę

dzwonnica

manierystyczna bramka ogrodzenia

zwieńczenie bramki

środa, 13 kwietnia 2016

Roków - dwór " Stara Baśń"

Niewielka wieś Roków ( powiat wadowicki, gmina Wadowice)  należała najczęściej do wielu właścicieli.

W połowie XVIII wieku majątek zakupiła rodzina Jaklińskich, która włączyła go do klucza swoich dóbr. Za czasów Jeklińskich, na skarpie rzeki Skawy, stał obszerny dwór modrzewiowy na kamiennym podpiwniczeniu.

Obecny dwór, murowany, to efekt przebudowy dokonanej na przełomie XIX i XX wieku. Przebudowa pozostawiła jednak XVII - wieczne piwnice. Nowy budynek dworu postawiono na nich.

Jest to budowla na planie prostokąta z piętrowym ryzalitem poprzedzonym od południa arkadowym portykiem z ośmiobocznymi filarami. Nad arkadami znajduje się otwarty balkon.

Dwór otacza obszerny park, znacznie już zdewastowany.

Ostatnimi właścicielami dworu była rodzina Mączyńskich z Krakowa.

Dwór został uszkodzony podczas działań wojennych. Po powojennym wywłaszczeniu dostał się w ręce rolniczej spółdzielni produkcyjnej.

Zdewastowany przez spółdzielnię budynek zakupiła w 1953 roku Krakowska Fabryka Kabli, z przeznaczeniem na ośrodek kolonijny dla dzieci pracowników. Ośrodek nazwano „ Stara Baśń” i tak zaczęto nazywać także dwór, na którego elewacji umieszczono napis z nazwą ośrodka.

Na początku lat 90-tych dwór z parkiem dostał się w ręce prywatne i od tej pory niszczeje. W 2012 roku wybuchł w dworze pożar, co jeszcze bardziej pogorszyło jego stan.

widok ogólny
panorama

dwór- widok lata 90-te XX wieku
ryzalit frontowy
zwieńczenie ryzalitu z napisem
arkady z wielobocznymi filarami
fragment filarów
elewacja ogrodowa
ryzalit ogrodowy
fragment parku