sobota, 8 sierpnia 2015

Kozy - pałac Czeczów

Późnoklasycystyczny pałac w Kozach ( powiat bielski, gmina Kozy) powstał w drugiej połowie XVIII wieku, prawdopodobnie na fundamentach wcześniejszego, barokowego dworu Russockich.

Ostatnia przedstawicielka tego rodu wyszła za mąż za Spytka Jordana z Zakliczyna, który rozwinął w majątku rzemiosło, głównie tkackie, a także założył browar i cegielnię.

Z jego inicjatywy nastąpiła budowa obecnego pałacu. Powstała murowana, piętrowa budowla na planie kwadratu, nakryta czterospadowym dachem z lukarnami. Od frontu elewację zdobi balkon wsparty na czterech filarach. Elewacja ogrodowa wzbogacona jest półkolistym ryzalitem mieszczącym salon. Po bokach głównego korpusu postawiono dwie piętrowe oficyny.

W latach 30-tych XIX wieku miała miejsce przebudowa wnętrz budynku pałacu. Powstała m.in. klatka schodowa i sala balowa w stylu empire. Założono także romantyczny park angielski.

W 1859 roku, z inicjatywy ówczesnego właściciela Karola Humborga, dodano, od strony zachodniej, neogotycką kaplicę z wieżyczką. Była to kaplica ewangelicka. Od strony wschodniej powstała przybudówka pełniąca role kuchni.

W latach 1892 – 1942 pałac znajdował się w rękach rodziny Czeczów.

W czasie okupacji majątek objęli hitlerowcy a właściciele zmuszeni zostali do opuszczenia pałacu.

Po powojennej nacjonalizacji majątku w pałacu mieściły się różne instytucje, w tym szkoła rolnicza i ośrodek zdrowia z apteką.

W 1999 roku ostatni potomek Czeczów z Kóz zrzekł się roszczeń do dawnej siedziby swojej rodziny a gmina mogła, przy wsparciu dotacji unijnych, wyremontować pałac, oficyny i park. Pałac, po zakończeniu remontu w 2013 roku, przeznaczono na centrum kulturalne miejscowości.


Jedną z przypałacowych atrakcji jest ogromny ponad 200 - letni platan klonolistny, zdobiący dziedziniec przed frontem budynku. W 2012 roku drzewo zostało wybrane Drzewem Roku w Polsce.

widok ogólny
panorama
zdjęcie archiwalne z książki Bobrowscy z Andrychowa Jadwigi Stanisławek-Janus
pałac przed remontem
elewacja główna
balkon
elewacja ogrodowa z ryzalitem

elewacja ogrodowa

elewacja ogrodowa - zdjęcie archiwalne
ryzalit ogrodowy
kaplica i wieżyczka
kaplica
wieżyczka
widok od strony kaplicy
ściana kaplicy
okno
fragment pałacu
komin
klatka schodowa
kolumny
fragment ekspozycji
dekoracja sali balowej
szafa
komoda
krzesło
oficyna
druga oficyna
lodownia
wejście do lodowni
pałac i fontanna
platan
platan i fontanna

platan jesienią

fontanna

park
aleja parkowa

poniedziałek, 3 sierpnia 2015

Szczyrzyc - opactwo cystersów

Opactwo cystersów w Szczyrzycu ( powiat limanowski, gmina Jodłownik) należy do najstarszych kompleksów klasztornych w Polsce. Ufundowany w 1234 roku przez wojewodę krakowskiego Teodora Cedro z Ruszczy, początkowo działał w Ludźmierzu, ale około 1243 roku został przeniesiony do Szczyrzyca, gdzie wzniesiono kościół, klasztor i zabudowania gospodarcze.

Zakon cystersów żył według określonych zasad. Zakładano klasztory w miejscach ustronnych i zajmowano się najczęściej rolnictwem i hodowlą, w myśl reguły „ módl się i pracuj”.

Klasztor prze wieki swojego istnienia był kilkakrotnie grabiony podczas najazdów i trawiony przez pożary. Na początku XVII wieku całe pierwotne założenie klasztorne było bardzo zniszczone.

W 1607 roku nowo wybrany opat, Stanisław Drohojewski, zdecydował o budowie nowego klasztoru i przebudowie istniejącego, gotyckiego kościoła. Prace modernizacyjne trwały do roku 1644.

Nowy kościół klasztorny, pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP, powstał na fragmentach gotyckich. Wzniesiono go na planie krzyża łacińskiego z prezbiterium i nawą o równej długości. Jest to budowla orientowana. Kościół ten, w związku z pożarami, był kilkakrotnie przebudowywany.

Świątynię poprzedza dziedzińczyk z barokowym portalem. Od południa do kościoła przylegają zabudowania klasztorne, otaczające kwadratowy wirydarz.

Obok klasztoru znajduje się spichlerz z XVII wieku, wcześniej służący za mieszkanie opata (dlatego nazywany Opatówką), w którym od 1954 roku działa muzeum cysterskie.

Po zaborach klasztor został zdegradowany do rangi przeoratu a majątek cystersów skonfiskowano. Cystersom pozwolono jedynie prowadzić szkołę elementarną.

Jednak około 1868 roku udało się odzyskać część dawnych ziem i zakon mógł funkcjonować a w 1918 roku ponownie uzyskał rangę opactwa.

Podczas okupacji zakonnicy ukrywali w budynkach klasztoru wielu uchodźców.

Obecnie zakon prowadzi gospodarstwo rolno-hodowlane.

Jednym z wychowanków cysterskiej szkoły elementarnej był znany w okresie Młodej Polski pisarz Władysław Orkan. W muzeum znajduje się sala poświęcona pisarzowi.


Cystersi znani byli także z produkcji piwa według własnej receptury. Także w Szczyrzycu istniał browar, który jednak po wojnie znacjonalizowano. Zakonnicy odzyskali go w 1993 roku, ale kilka lat później, z powodu zadłużenia, browar zamknięto. 

widok ogólny
fasada ogrodowa - zdjęcie archiwalne
panorama
panorama - zdjęcie archiwalne - zbiory NAC
widok z dziedzińca
brama
brama - zbiory NAC
droga na dziedzińczyk
widok na fasadę kościoła
fasada kościoła
szczyt fasady
elewacja północna
elewacja północna - zdjęcie archiwalne - zbiory NAC
widok na transept
tablice pamiątkowe na murze dziedzińczyka
tablica pamiątkowa
wnętrze
wnętrze - zbiory NAC
widok na ołtarz główny
ołtarz główny
stalle
gotycki portal
ołtarz boczny
chór
ambona
rodzina św. Anny - XVI wiek - MD w Tarnowie
chrzcielnica
detal chrzcielnicy
snycerka drzwi wejściowych

zabudowania klasztorne
zabudowania klasztorne - zdjęcie archiwalne
ozdobny szczyt budynku klasztornego
dom Opata
portal domu Opata
herb nad portalem
dawna stacja Drogi Krzyżowej
mogiła zakonników