sobota, 9 stycznia 2016

Chotelek - kościół św. Stanisława Biskupa

W północnej części wsi Chotelek ( powiat buski, gmina Busko Zdrój) stoi na wzgórzu niewielki kościół drewniany.

Skromna budowla orientowana, o konstrukcji zrębowej, pochodzi z 1527 roku i została wzniesiona na miejscu starszej świątyni, prawdopodobnie z XII wieku.

Obecny kościół składa się z prostokątnej nawy i zamkniętego wielobocznie prezbiterium. Prezbiterium nie jest wyodrębnione od nawy. Całość nakrywa dach gontowy ozdobiony sygnaturką. Fundament kościoła tworzy solidna podmurówka z kamienia.

Zgodnie z renesansową tradycją, okna umieszczone są tylko od strony południowej. Także od południa dobudowano, w późniejszym czasie, niewielką kruchtę, która kryje wejście do świątyni. Portal wejściowy oraz niektóre elementy świątyni mają detal nawiązujący do gotyku. Takim elementem jest, na przykład, ośli grzbiet portalu.

Wnętrze nawy kościoła nakryte jest stropem, z zachowaną renesansową polichromią z pierwszej połowy XVI wieku, z motywem kasetonów. Współczesna kościołowi jest także kamienna posadzka. Zachował się również późnorenesansowy ołtarz główny z bramkami, pochodzący z drugiej polowy XVII wieku, z kamienną mensą oraz barokowa nadbudową.

Na wyposażeniu kościoła znajdował się także późnogotycki tryptyk, obecnie przechowywany w Kaplicy Zdrojowej w Busku. Cennym eksponatem jest również drewniany krucyfiks z XVI wieku.

Przez wieki kościółek był kilkakrotnie remontowany, a w XIX wieku został nawet opuszczony, ze względu na znaczne zniszczenia. Wówczas też rozebrano, stojącą obok, drewnianą dzwonnicę. Likwidacji uległ także przykościelny cmentarz. Z dawnych nagrobków zachowała się tylko płyta nagrobna Anny Gniewoszowej z 1630 roku, prezentowana obok wejścia.

Kościółek w Chotelku jest najstarszą, istniejącą, drewnianą budowlą sakralną na Kielecczyźnie.

widok ogólny
panorama
panorama - archiwalne
fasada
widok na prezbiterium
elewacja północna
sygnaturka
wnętrze
ołtarz późnorenesansowy
kopia tryptyku
portal z nadprożem w ośli grzbiet
płyta ngrobna

poniedziałek, 4 stycznia 2016

Lipnica Dolna - dwór Ledóchowskich

Dwór w Lipnicy Dolnej ( powiat bocheński, gmina Lipnica Murowana) mimo, że nazywany jest dworem Ledóchowskich, nie został wzniesiony przez tę rodzinę. Swoje powstanie zawdzięcza rodzinie Bzowskich, która w latach trzydziestych XIX wieku zakupiła majątek wraz ze starym, drewnianym jeszcze, dworem.

Kazimierz Bzowski, oficer armii austriackiej, rozwinął gospodarkę majątku i wzniósł nową siedzibę. Stary dwór rozebrano a zamiast niego powstała murowana, piętrowa rezydencja w stylu neoklasycystycznym. Budowla ma plan prostokąta. Od frontu znajduje się pogłębiony portyk kolumnowy a nad nim balkon w formie loggi z galerią. Całość nakrywa dach czterospadowy z dachówki.

 Projekt dworu nawiązywał, podobno, do francuskich pałaców wiejskich.

Po kilkudziesięciu latach nowy dwór zaczął jednak podupadać, ponieważ syn Kazimierza Bzowskiego, który odziedziczył majątek, nie mieszkał w nim na stałe. W 1872 roku sprzedał majątek Kazimierzowi Lgockiemu. W 1883 roku drogą zakupu, kolejnym właścicielem dóbr stał się Antoni Ledóchowski, który wraz z rodziną przybył w te strony z okolic Wiednia.

W czasie, gdy mieszkali tu Ledóchowscy dwór nieco rozbudowano. Między innymi połączono go za pomocą zadaszonego ganku z budynkiem gospodarczym dla służby. W samym ganku umieszczono zaś pokoje gościnne.

Całe założenie otaczało parkanowe ogrodzenie z bramą wjazdową ozdobioną posągami lwów. Ogrodzenie rozebrano po drugiej wojnie światowej.

Razem z dworem został zmodernizowany dawny park w stylu angielskim, z którego do dzisiaj pozostały tylko szczątki.

W rękach Ledóchowskich dwór pozostawał jako własność do stycznia 1945 roku, chociaż wcześniej rodzina została wysiedlona przez okupantów.

Po wojnie i wywłaszczeniu w budynku dworu mieściły się różne instytucje. Między innymi szkoła i posterunek milicji.

W latach 80-tych XX wieku dwór stał się własnością Kurii Diecezjalnej w Tarnowie i został wyremontowany. Budynek miał pełnić rolę domu zakonnego sióstr Urszulanek, zakonu założonego przez córkę Antoniego Ledóchowskiego, Urszulę ( kanonizowana w 2003 roku), która w dworze wraz z rodzeństwem przez kilka lat mieszkała.

Obecnie budynek nadal jest  pod opieką Urszulanek i mieści się w nim niewielkie muzeum poświęcone rodzinie Ledóchowskich.

Dwór murowany powstał po pożarze Lipnicy w 1828 roku, który strawił jej drewnianą zabudowę. Nowy budynek dworu miał być zaczątkiem planowanego, nowego centrum miasteczka. Centrum to jednak nigdy nie powstało, mimo, że ówczesny właściciel tych terenów Kazimierz Bzowski ofiarował na ten cel znaczną część swoich gruntów.

widok ogólny
panorama
zdjęcie archiwalne - www.urszulanki.pl
fasada
kolumny
elewacja ogrodowa
elewacja boczna
park
stare drzewo
kamienny lew





środa, 30 grudnia 2015

Książ Mały - kościół Narodzenia NMP

Murowany kościół w Książu Małym ( powiat miechowski, gmina Książ Wielki) był wzmiankowany już w XIV wieku. Obecną świątynię wzniesiono na przełomie XIV i XV wieku w stylu gotyckim. W latach 1565-1583 kościół zamieniono na zbór kalwiński a następnie uległ on dewastacji. Także późniejsze przebudowy zatarły pierwotny charakter budowli. Zwłaszcza przebudowa, która miała miejsce w latach 1870- 1886 zaważyła na obecnym wyglądzie kościoła. Wydłużono wówczas korpus i dobudowano kaplicę. Zmieniono także wygląd elewacji.

Z pierwotnej gotyckiej budowli stosunkowo najlepiej zachowało się gotyckie, wieloboczne prezbiterium ujęte w szkarpy a także ostrołukowe portale.

Wnętrze kościoła, przykryte stropem, posiada wystrój barokowy. Zachowało się także kilka cennych, renesansowych i barokowych epitafiów, w tym najcenniejsze epitafium drewniane z postacią Śmierci i Czasu, wykonane w 1710 roku przez krakowskiego snycerza J. Hankisa. Jest to jedno z dwóch zachowanych w Polsce takich epitafiów.

Obok kościoła stoi drewniana dzwonnica z ok. 1724 roku o konstrukcji słupowej. Dach dzwonnicy, z ośmioboczną wieżyczką - latarnią, jest nowszy.

Kościół otacza murowane ogrodzenie.

widok ogólny
fasada
widok na prezbiterium
prezbiterium
kruchta
portal wejściowy
sygnaturka
wnętrze
portal ostrołukowy
drewniane epitafium
chrzcielnica
epitafium i herb na elewacji
epitafium
herb
dzwonnica
dzwonnica i ogrodzenie


piątek, 25 grudnia 2015

Skawina - pałacyk " Sokoła"

 W Parku Miejskim w Skawinie ( powiat krakowski, gmina Skawina) znajduje się urokliwy budynek dawnego Towarzystwa Gimnastycznego „ Sokół”.

Budynek wzniesiono na miejscu warownego zamku pochodzącego, prawdopodobnie, jeszcze z czasów Kazimierza Wielkiego. Zamek zniszczył Potop Szwedzki. Po dawnych umocnieniach warowni pozostał tylko sztuczny nasyp, na którym stoi opisywana budowla.

Pod koniec XIX wieku, teren ten przekazano Towarzystwu Gimnastycznemu i wówczas zrodził się pomysł wzniesienia siedziby Towarzystwa.

W latach 1904-1906 powstał, według projektu Wincentego Koczarkiewicza, niewielki pałacyk, który stał się centrum życia sportowego i kulturalnego miasta oraz siedzibą drużyny „Sokoła”. Mieściły się w nim sale gimnastyczne a później także kino i teatr.

Po wojnie znalazły tutaj siedzibę najpierw klub sportowy a następnie Dom Kultury.

W 1982 roku wokół pałacyku założono Park Miejski.

Od 1992 roku w pałacyku mieści się Centrum Kultury i Sportu w Skawinie.

Kilka lat temu budynek został odnowiony.

widok ogólny
panorama
elewacja boczna i tylna
elewacja boczna
fasada
wieżyczka
okno fasady
ściana szczytowa
tablica pamiątkowa
pomnik króla Kazimierza Wielkiego
postać króla
pamiątkowy platan
tablica przy platanie
park jesienią
park latem
aleja parkowa