Barwałd Dolny- drewniany kościół św. Erazma

Drewniana świątynia w Barwałdzie Dolnym (powiat wadowicki, gmina Wadowice) jest drugą z kolei budowlą postawioną na tym miejscu. Wcześniejsza, również drewniana, pochodząca z XVI wieku, została w XVIII wieku rozebrana.

Obecny kościół ufundował w roku 1782 ówczesny właściciel Barwałdu Jan Biberstein Starowieyski.

Prezbiterium nowej świątyni zostało dobudowane do pozostałej po starym kościele wieży. Dlatego bryła kościoła jest dosyć nietypowa, z wieżą od wschodu, a nie tradycyjnie od zachodu. Wieża składa się z trzech kondygnacji i zakończona jest baniastym hełmem z latarnią.

W latach 30-tych XX wieku, podczas renowacji kościoła, dobudowano po bokach i od zachodu boczne kruchty a dach gontowy zamieniono na dachówkę. 

Obecny wygląd świątynia zawdzięcza renowacji z lat 1985-1990. Wtedy ponownie pokryto dach gontem.

Kościół otoczony jest murem. Jak głosi legenda, mur powstał z wykorzystaniem kamienia z ruin zamku w pobliskim Barwałdzie. 

W mur wmontowana została płyta nagrobna pochodząca z dawnego przykościelnego cmentarza. Płyta upamiętnia ówczesnego proboszcza, Waleriana Stanisławskiego, zmarłego w 1681 roku.

widok ogólny

panorama

kościół zimą

widok na wieżę

elewacja boczna

elewacja północna

wieża - zdjęcie archiwalne - Fotopolska

wieża

kościół i ogrodzenie

brama główna

wejście główne

wnętrze

prezbiterium

fragment prezbiterium

polichromia stropu nawy

chór

ambona

chrzcielnica

widok na wejście boczne

kropielnica

płyta nagrobna

tablica nad płyta nagrobną

stara lipa

Facimiech - dwór

Majątek we wsi Facimiech ( powiat krakowski, gmina Skawina) został zakupiony w 1795 roku przez rodzinę Hallerów. W 1805 roku został przekazany przez Józefa Hallera, jednej z jego sióstr, Annie Gunther.

Guntherowie bardzo dobrze gospodarzyli i doprowadzili majątek do rozkwitu, rozbudowując go o gorzelnie i inne budynki gospodarcze. 

W pierwszej połowie XIX wieku wzniesiono, istniejący do dzisiaj, niewielki dwór. Pierwotnie budynek miał plan prostokąta i symetryczną bryłę. Pod koniec XIX wieku rozbudowano go od zachodu o piętrowy ryzalit.

W czasie wojny dwór znalazł się pod zarządem niemieckim, ale ówczesna właścicielka mogła w nim mieszkać. 

Po wywłaszczeniu w dworze mieścił się posterunek MO. 

W latach 50- tych XX wieku budynek wraz z parkiem przejęła Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna z Wielkich Dróg i gospodarzyła tutaj około 20 lat.

Po tym okresie dwór został opuszczony. Stan ten trwa do dzisiaj. Popadający w ruinę budynek ostatnio zabezpieczono. Wyremontowano dach oraz zabito płytami okna i drzwi.

widok ogólny

widok od strony parku

ryzalit i portyk

portyk

boniowanie 

spichlerz

park

stare drzewo