poniedziałek, 17 maja 2021

Łąkta Górna - dwór Rutowskich

W latach 1871-1883, w miejscu starych zabudowań folwarcznych w Łąkcie Górnej ( powiat bocheński, gmina Żegocina), powstał, z inicjatywy ówczesnych właścicieli majątku, małżeństwa Feliksa i Wiktorii Armołowiczów, niewielki murowany dwór z parkiem krajobrazowym oraz trzykondygnacyjny spichlerz i stodoła.

Pierwotny parterowy, częściowo podpiwniczony dwór ze skromnym portykiem od frontu stanowi część zachodnią obecnego budynku.

 

Dzięki staraniom kolejnych właścicieli majątku, rodziny Rutowskich,  dwór Abramowiczów rozbudowano o część wschodnią a w części zachodniej dostawiono okazały kolumnowy portyk z tarasem od strony ogrodowej.

 

Rozbudowa budynku dworu wykonana została w latach 30-tych XX wieku w stylu eklektycznym; neogotycko-renesansowym  a całość nabrała charakteru reprezentacyjnego.

 

Rutowscy opuścili dwór w roku 1944.

 

Po wojnie i przejęciu majątku  przez Skarb Państwa w budynku dworu  mieściła się Szkoła Rolnicza a następnie ośrodek kolonijny krakowskiej Chemobudowy. Jednak od lat 80-tych ubiegłego wieku budynek stał już opuszczony.

 

W 2007 roku został sprzedany przez gminę osobie prywatnej i rozpoczęto remont mocno zdewastowanego obiektu, który to remont jednak przerwano. Taki stan istnieje do dzisiaj.

 

Dzięki Rutowskim postawiono w parku  neogotycką drewnianą kaplicę.


Pozostałością świetności dawnego przydworskiego parku krajobrazowego jest piękna aleja grabowa.

widok ogólny

panorama

widok na fasadę frontową

część starsza dworu

fasada wschodnia części nowszej

fasada zachodnia części starszej

widok na neogotycką część wschodnią dworu

fragment fasady ogrodowej

neogotyckie okna

portyk z tarasem

taras i kolumny

schody

spichlerz

kaplica

wnętrze kaplicy

pozostałości ołtarza

aleja grabowa



środa, 12 maja 2021

Strzelce Wielkie - kościół św. Sebastiana

Drewniany kościół w Strzelcach Wielkich ( powiat brzeski, gmina Szczurowa) został wzniesiony w latach 1784-1785 na miejscu wcześniejszej świątyni, również drewnianej. W drugiej połowie XX wieku została przedłużona nawa.

W efekcie powstała jednonawowa świątynia z węższym prezbiterium zamkniętym ścianą prostą. Przedłużony odcinek nawy głównej posiada po bokach niskie przybudówki w formie naw bocznych, otwarte do nawy głównej. Całość nakrywają dachy dwuspadowe, kryte blachą.

Wnętrze świątyni przykrywa strop w formie pozornego sklepienia kolebkowego, wspartego na słupach.

Nawę oddziela od prezbiterium belka tęczową w formie łuku z późnobarokowym krucyfiksem. Ołtarze i pozostałe wyposażenie pochodzą z epoki baroku i rokoka. Zwraca uwagę kamienna chrzcielnica z końca XVIII wieku, barokowy prospekt organowy  oraz XIX-wieczne epitafia. Polichromia figuralna i ornamentalna jest dziełem XX- wiecznym.

Przy kościele zachowała się drewniana ambona polowa przy drewnianym ogrodzeniu na murowanych słupkach.

Świątyni towarzyszy wolnostojąca, drewniana dzwonnica z izbicą, nakryta dachem namiotowym. Dzwonnica pochodzi z przełomu XVIII i XIX wieku.

widok ogólny

widok ogólny zimą

panorama

panorama zimą

widok od prezbiterium

prezbiterium

widok na elewację północną

zakrystia

fasada

kruchta wejściowa

kruchta boczna

dobudowana nawa

okno

wnętrze

widok na prezbiterium

ołtarz główny

figura na ołtarzu

obraz Madonny z Dzieciątkiem

wizerunek patrona świątyni

belka tęczowa

krucyfiks

polichromia stropu

ołtarz boczny

ambona

chrzcielnica

epitafia

epitafium

ogrodzenie

ambona polowa

kapliczka

dzwonnica

izbica dzwonnicy

krzyż