sobota, 9 listopada 2019

Kraków - cmentarz na Salwatorze

Cmentarz na krakowskim Salwatorze, zwany też Zwierzynieckim, powstał w 1865 roku, gdy na dawnym cmentarzu przy kościele św. Salwatora zabrakło miejsca.

Nekropolia położona jest na wzgórzu Sikornik, przy Alei Waszyngtona prowadzącej na Kopiec Kościuszki. W 1883 roku postawiono ogrodzenie a w 1888 roku, staraniem norbertanek, wzniesiono z cegły neogotycką kaplicę cmentarną św. Józefa. Cmentarz był dwukrotnie poszerzany, ostatni raz w 1999 roku.

Najstarsze zachowane nagrobki mają około 150 lat. Na cmentarzu pochowano wiele znanych osób w tym artystów, naukowców i innych osób zasłużonych dla kultury.

W 1943 roku w zbiorowej mogile spoczęły ofiary hitlerowskiej pacyfikacji mieszkańców Woli Justowskiej. 

W 1979 roku sprowadzono z Paryża prochy najmłodszego syna poety Adama Mickiewicza, Rafała Józefa.

Przy bramie głównej umieszczono w 2001 roku tablicę pamiątkową poświęconą poecie Jerzemu Harasymowiczowi, którego prochy rozsypano nad bieszczadzkimi połoninami.

Ze znanych osób miejsce wiecznego spoczynku znalazły tutaj: krakowski poeta i satyryk Jan Sztaudynger - autor licznych fraszek, Wiesław Dymny - współzałożyciel "Piwnicy Pod Baranami", wybitny pisarz science fiction Stanisław Lem, aktor teatralny i reżyser Juliusz Osteria, rzeźbiarz Bronisław Chromy a także wybitny polski reżyser, laureat Oscara, Andrzej Wajda.

Nekropolia na Salwatorze uznawana jest za jeden z najpiękniejszych krakowskich cmentarzy.


widok ogólny



groby i nagrobki
mur
widok na bramę
brama
kaplica cmentarna
zbiorowa mogiła ofiar pacyfikacji
tablica na mogile
grób syna Mickiewicza
aleja cmentarna
aleja starych grobowców
stary grobowiec
zabytkowy nagrobek
nagrobek z wieżą
nagrobek z mozaiką
grób Jana Sztaudyngera
grób Wiesława Dymnego
detal grobu Dymnego
grób Stanisława Lema
grób rzeźbiarza Chromego
grób Andrzeja Wajdy
tablica na grobie Wajdy
grób Osterwy
kwatera z urnami
urna
krzyż


poniedziałek, 4 listopada 2019

Wrocimowice - kościół św. Andrzeja

W 1593 roku wieś Wrocimowice ( powiat proszowicki, gmina Radziemice) została przekazana na własność zakonowi bożogrobców z Miechowa. W 1748 roku podjęto decyzję o budowie murowanej świątyni, którą wznoszono do roku 1754.

Jest to budowla o cechach późnobarokowych, jednonawowa z dwiema dobudówkami ( zakrystia i dawny skarbczyk). Prezbiterium nie jest wyodrębnione. Od zachodu kościół zdobi trzykondygnacyjna fasada ze szczytem ujętym ujętym woluty. Elewacje ścian podzielone są parzystymi pilastrami z belkowaniem i gzymsem.

Wnętrze świątyni nakrywa sklepienie kolebkowe z lunetami. Wyposażenie jest głównie barokowe i rokokowe ( m.in. część ołtarzy, ambona i konfesjonały).

Obok kościoła stoi drewniana dzwonnica z XVIII wieku, zbudowana na planie kwadratu. Dzwonnica posiada pochyłe ściany oraz izbicę nakrytą dachem namiotowym.

Warto wspomnieć, że świątynia wzniesiona została na wzgórzu, z którego rozciąga się panorama na pole słynnej bitwy pod Racławicami.


widok ogólny

panorama
zdjęcie archiwalne - Tow. Opieki nad Zabytkami
bryła kościoła

widok na fasadę

fasada

detal fasady

widok na prezbiterium

prezbiterium

elewacja północna

skrabczyk

elewacja południowa

kaplica

okna

portal boczny

wnętrze

ołtarz główny

ołtarz boczny

ołtarz w kaplicy

chór

balkon chóru

ambona

konfesjonał

chrzcielnica

widok na dzwonnicę

dzwonnica

izbica dzwonnicy