Na ulicy Grodzkiej w Krakowie,
przy Drodze Królewskiej prowadzącej na Wawel stoi niewielka, odznaczająca się
skromnym wyglądem świątynia.
Ta wczesnobarokowa budowla
powstała w latach 1638-1640 z fundacji króla Władysława IV. Świątynia
przeznaczona była dla zakonu karmelitanek bosych. W 1787 roku, po ufundowaniu
dla zakonnic nowego klasztoru, kościół przy ul. Grodzkiej został opuszczony a
następnie, w 1816 roku, przekazany
gminie ewangelicko-augsburskiej.
Kościół składa się z nawy z
bocznymi płytkimi, półkolistymi wnękami oraz jednoprzęsłowego, prosto
zakończonego, prezbiterium. Skromna dwukondygnacyjna fasada zwieńczona została
trójkątnym szczytem z krzyżem. W dolnej kondygnacji, rozczłonkowanej
pilastrami, znajdują się trzy portale. Kondygnację nad portalami wypełnia okno
ujęte w pilastry i płaskie woluty.
Wnętrze budowli nakrywa sklepienie
kolebkowe z lunetami z delikatną dekoracją stiukową.
Zgodnie z regułą luterańską
kościół jest wyposażony bardzo skromnie. W klasycystycznym ołtarzu umieszczony
został obraz znanego XIX – wiecznego malarza
Henryka Siemiradzkiego. Jednym z cenniejszych elementów wyposażenia
jest, umieszczony nad ołtarzem, gotycki krucyfiks z XIV wieku, prawdopodobnie
najstarszy w Krakowie.
Ciekawym
elementem wystroju jest także XIX - wieczne
epitafium Mikołaja Reja, znajdujące się na ścianie bocznej nawy. Inne epitafia, pochodzące
z XVII i XIX wieku można zobaczyć także, wmurowane w ściany na zewnątrz.
Zostały one przeniesione z dawnego zboru koło Miechowa.
 |
| widok ogólny |
 |
| fasada |
 |
| zwieńczenie fasady |
 |
| woluta |
 |
| okno |
 |
| nisza |
 |
| portal główny |
 |
| portal boczny |
 |
| wnętrze |
 |
| ołtarz z obrazem Siemiradzkiego |
 |
| gotycki krucyfiks |
 |
| sklepienie nawy |
 |
| gzymsy |
 |
| dekoracja pilastrów |
 |
| chór |
 |
| epitafium Mikołaja Reya |
 |
| epitafium ze zboru |
 |
| fragment epitafium |
